Djinn – Hoofdstuk 1

Vol passie stond ik op dat podium. Ik had gisteren echt alles gegeven. Echt? denk ik bij mezelf. Vol passie? Met een diepe zucht gooi ik mijn telefoon opzij en verberg ik mijn hoofd in mijn handen. Ja! Echt. Stelletje klootzakken. Haantjes.           
   Eigenlijk wist ik het al bijna vanaf het begin. Er was beslist geen klik tussen mij en de meeste muzikanten in deze haastig samengestelde band. Ik werd zelfs compleet genegeerd. Met moeite getolereerd. Het was een hard gelag. Maar ik heb me niet laten wegpesten. Het leek wel een samenzwering. Die irritante geluidsman had zelfs mijn microfoon weggedraaid. Gelukkig heeft het publiek er helemaal niets van gemerkt. Tenminste, het is me niet opgevallen. Ik ben gewoon opzij gestapt en heb een andere microfoon gepakt. Samen met Robbie heb ik in één microfoon staan zingen. Ging best goed. Hij was ook één van de weinigen die geen problemen had met een vrouw in de band. Tenminste dat dacht ik. Totdat ik zonder pardon werd af geserveerd per sms.  
   Ik kijk weer op het display van mijn mobiel: “Sorry Romy. Bedankt voor je bijdrage gisteren. We hebben besloten door te gaan met deze band, maar helaas is er geen plek voor jou. Groetjes.”     
Groetjes? “Klootzakken!” grom ik hardop. Ik snuif luid. Ik voel mijn tranen opwellen. Ik weiger echter te huilen. Ze zijn het niet waard. Het leven als slachtoffer van bullebakken heb ik al een jaar of tien achter me gelaten. Ik laat me toch niet opnieuw op mijn kop zitten? Nee. Niet weer! Ik snuif weer en uit een gefrustreerde kreet. 
   Kobus, mijn rode kater, kijkt me verbaasd aan vanuit het raamkozijn. Ik grijns naar hem. “Hoi, lompe dikzak,” zeg ik zachtjes, als hij me zacht mauwend komt begroeten. “Jij zal me nooit wegsturen toch?” Ik krabbel onder zijn kin. “Hé, zolang ik je omkoop met eten, in ieder geval niet zeker?” Luid spinnend laat Kobus zich mijn liefdesbetuigingen welgevallen. Ik glimlach. Wat is het leven van een kat toch heerlijk simpel. Geen normbesef. En geen ambities om hun klaagzang op een podium ten gehore te brengen. Ze doen het gewoon waar ze willen. En als dat toevallig bij jou voor de deur is, dan zij het zo.               
   Ondanks dat ik voor mijn plek op het podium heb moeten vechten, heb ik intens genoten. Het was te lang geleden. Met een diepe zucht laat ik me achterover op mijn bed vallen. Mijn hoofd bonkt als een bezetene. Mijn maag geeft aan voorlopig geen voedsel te kunnen verdragen. Volgende keer iets minder drinken, dame.Ik weet nu al, dat dit een moeilijk punt zal worden. Maar ik wil weer zingen. Zingen en optreden! Ik mis het zo erg dat het bijna zeer doet. Laveloos op het podium staan kan ik me dus niet meer veroorloven. Niet als ik iets wil bereiken. Ik ben natuurlijk geen Amy Whinehouse. En wat heeft het haar uiteindelijk opgeleverd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *